Post voor niemand 33

Een schooljaar is niet lang genoeg, eigenlijk is het maar even. Het voelt sowieso aan als te vroeg om hen alweer af te moeten geven. Eerst werken ze een tijdje op je zenuwen en doen ogenschijnlijk niet wat je vraagt. Het lijkt alsof ze louter gericht zijn op alles wat het leerproces vertraagt. Maar langzaam leer je hen kennen en wennen ze ook aan jou. En ja, het blijven pubers en ze doen al graag eens flauw, maar ze schudden net zo goed de heerlijkste reacties uit hun mouw. Het is een dagelijks spel van geven en nemen, het nodige respect verlenen en vooral leren open zijn naar elkaar. Met het verstrijken van de weken, de maanden, het jaar ontstaat er zelfs met de grootste zeveraar zoiets als een waardevolle band. En dan, ja pas dan, wordt het echt interessant. Dan ontstaat er een vertrouwen om het echte leren op te bouwen. Dan leer je waar te duwen en waar los te laten, welke wegen je best kan schuwen en waarover je juist moet praten. Leren wordt floreren eens die basis is gelegd. Ik heb elk van hen zo leren waarderen en ik heb hen dat vandaag ook gezegd. Nu hebben ze nog examens en dan zijn ze even vrij. Daarna zetten ze hun weg voort maar helaas dus niet langer meer met mij. 

Post voor niemand 32

Zoals ik haar daar zie staan denk ik aan een pelikaan die volgens een oude fabel de eigen borst openhaalt. Iets in haar hoofd heeft bepaald dat ze offers moet maken, dat ze haar eigen geluk moet verzaken en eerder moet barsten dan buigen. Alles rondom valt in duigen als zou blijken dat datgene waarvoor alles moet wijken op drijfzand is gebouwd. Want welbeschouwd wil ze maar één ding: haar ouders fier maken door te bewijzen dat ze slim is, maar hiervoor vindt ze nergens bevestiging. Ze werkt hard en voelt zich meer. Ze zet zich openlijk apart en kijkt meewarig op de anderen neer. Ze kiest ervoor alleen te staan en wil desnoods ten onder gaan als haar waan van superioriteit niet tot de gewenste successen leidt.  Ze is niet slim, ze is niet dom, alleen over haar weg naar geluk oogt haar denken krom. Ze wil zijn wie ze niet is en loopt zo helemaal vast. Breekbaar en trots als een porseleinen pop die denkt te kunnen leven in een glazen kast. 

Post voor niemand 31

 Artificiële intelligentie geeft alweer een nieuwe dimensie aan het leven van vandaag. Of het ook een zegen is, is ondertussen al een overbodig geworden vraag die je via AI zou kunnen stellen. AI zal dan op wonderlijke wijze een oordeel over zichzelf kunnen vellen. Het kan lezen, het kan schrijven, het kan de meeste onkunde voor eventjes verdrijven. Het is snel en accuraat en ogenschijnlijk tot het onmogelijke in staat. Het zal ons verrijken en ons dienen. Al valt dat natuurlijk ook nog te bekijken, want er zijn wel wat misschienen. Jobs zouden verdwijnen, de impact van de mens zou stilletjes verkleinen en zelfs kunst zou op termijn vooral kunstmatig zijn. Maar wat valt er te beleven aan een gedicht door een machine uitzonderlijk mooi geschreven dat de hapering van een hart niet kent? Dat het sentiment ontbeert waaruit het verlangen tot creëren wordt geboren? Nee, in het domein van de kunsten heeft AI niets verloren. Kunst is voor mij alleen iets waard als daarin een mens een stuk van zichzelf openbaart of desnoods op onnavolgbare manier navelstaart. Kunst blijft iets van mens tot mens, daar ligt bij artificiële intelligent voor mij absoluut de grens.

Alle reacti

Post voor niemand 30

 In de zinderende namiddaguren ligt het park van Tervuren er te verzadigd bij. De lucht te blauw, het gras te groen en de vijvers te vredig zij aan zij. En alsof horend tot het toeristisch beleid zien we her en der verspreid koppeltjes bij elkaar. Het ene paar nog onstuimig jong en anderen frivool grijs, maar allen liggend lip aan lip of Bart Peerterskesgewijs. De wind wil nog wel koelen maar de handen zijn hongerig en voelen zich onaantastbaar. Ze staan allen voor het park te kijk maar worden rondom niet langer meer gewaar. Kikkers kwaken dat ze prinsen zijn of zelfs bezitters van een gouden bal. Witte zwanen rechten hautain de hals, want de meeste kikkers kwaken vals en geen deerne die hen kussen zal. Wat verder in te groene gras en onder het te blauwe blauw ligt een jonge vrouw op haar zij en heel alleen. Alsof er ooit wel een lepeltje was geweest dat er plots genoeg van had en dan maar met een diepe zucht verdween. Haar ogen zijn toe als geloken jaloezieën, haar armen omringen de lichtjes opgetrokken knieën en haar haren laten zich versieren door de schaamteloze wind. Ze slaapt de slaap der onschuldigen, kwetsbaar en onbevangen als een kind. Ze is ergens ver weg, waar enkel dromen kunnen komen. Rondom zuchten er bomen en aan haar voeten stroelt het water alsof het zeggen wil: geef je, geef je over, al de rest kan evengoed nog later. De lente is haar deken en het park haar ledikant. Ik heb slechts vluchtig naar haar gekeken, maar een vertedering lang was zij de mooiste van het land.

Post voor niemand 29

Gisteren was het haar feest. Ze was heel erg aanwezig, helemaal anders dan door mij beschreven was geweest. De zon was in de maan haar plaats gaan staan en wolken waren er niet. Er was alleen maar vreugde en nergens spatjes aan verdriet. Het vogeltje was gevlogen, er was geen nood aan mededogen en alles was plezant. Ze stond met een schare vriendinnen hand in hand langs de bewuste waterkant en sprong. Ze doken in het water, zorgeloos over later en vierden de lente in hun leven. Mijn tekst, op vraag van haar moeder geschreven, is dan ook onuitgesproken op zak gebleven. De lucht was helderblauw en alle gasten waren gekleed in wit. Het was zo’n heerlijk feestje waarop geen mens op woorden over gemis te wachten zit. Zo werd ze 16 op een prachtige manier, heel erg sweet en zoveel mooier dan mogelijk is op papier.

Post voor niemand 28

Er is zoveel te doen, zoveel wegen te gaan. Zoveel nog de moeite, maar geen beginnen aan. Rechtdoor leidt hoogstwaarschijnlijk enkel naar al gedaan, maar hoe weet een mens waar en wanneer hij af moet slaan? De tijd tikt ondertussen voort. Zachtjes op de schouder. Welke weg je ook kiest, het is altijd richting ouder. Dus ik aarzel en ik twijfel, ik bazel en ik weifel, ik wil wel en dan weer niet. Ik weet nog altijd niet hoe een ander mens mij ziet en dat onvermogen doet alle wankele pogingen ook weer snel teniet. Maar de zon schijnt en het geluk staat vaak aan mijn zijde. Ik heb de mogelijkheid om elke richting uit te rijden. Elke richting die ik maar wil. En net bij die ik maar wil, val ik altijd stil. Er is zoveel te doen, zoveel de moeite waard, zoveel kanten van mezelf die ik al te lang heb opgespaard. De tijd tikt voort, maar ik heb haar vraag aan mezelf gehoord. Ik moet leren kiezen voor en dan maakt het niet uit: links, rechts of volop rechtdoor.

Post voor niemand 27

 Een roedel kleuters onderweg tijdens de mooie maand mei. Ze wandelen netjes hand in hand en vorderen zij aan zij. Een wel 100 meter lange rij van vrolijkheid en blij. Ze zwaaien als ik hen passeer of roepen uitbundig ‘Dag meneer!’ Dit uitje is duidelijk plezant.
Elk kind draagt in de andere hand een boeketje wilde bloemen. Van Dagkoekoek tot Klaproos, van Margrietjes tot scherpe botergele. Ze zijn te veel om op te noemen maar duidelijk om uit te delen. Edoch wie zou toch de gelukkige zijn, het doel van deze bonte kleutertrein? Dus ik vertraag en vraag waar de reis heengaat en prompt weerklinkt haast euforisch uit menig mond: ‘ Naar de kapel! Naar moeder Maria!’

Tuurlijk, ja, ik had het moeten weten, de meimaand is de hoogmis van het katholieke daten en jong geleerd is oud gedaan. Ik wuif ze nog even na en zie een jongen struikelen en vallen. Ik hoop niet van zijn nog jonge geloof. Want al ben ikzelf al heel mijn leven doof voor de stem god, geloof hebben we allen nodig en er zijn al zoveel mooie tradities kapot. Ave Maria, wees er voor al dit heerlijk grut en altijd vol gena.