Ze moesten voor Nederlands met vier éénzelfde boek lezen en dat ze dat ook effectief gedaan hadden, hebben ze overtuigend bewezen. Het verhaal betrof een gijzeling die een groep klasgenoten onderging bij één van de jongeren thuis. En nu zaten drie van hen zogezegd in een talkshow op de buis. Eén leerling speelde de vlotte presentator met steekkaartjes in de hand, de drie andere leerlingen speelden drie personages die door de gijzeling hun zorgeloze jeugd zagen gestrand. Vraag na vraag en gepast traag werd het verhaal naverteld. Over wat er juist gebeurd was en het bijhorende geweld. Hun inleving was verbazingwekkend om te zien. En ook hun opbouw van de spanning neigde naar een tien. Maar dan moest het hoogtepunt nog komen. Plots riep een van hen heel luid en angstig door de klas. Ze zag zogezegd een meisje met een gele jas dat er helemaal niet was. Er trok een huivering door ons allemaal, dit was theaterkunst van hoog niveau in een eenvoudig klaslokaal. Er bewogen tranen in haar ogen, er sprak wanhoop uit haar blik. Van pure methodacting had deze leerling duidelijk geen schrik. Zelf hoefde ik daarna geen toneel te spelen en kon hen onder de indruk meedelen dat ze met glans waren geslaagd. Soms, heel soms, doen ze veel straffer dan eigenlijk van hen werd gevraagd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten