Post voor niemand 40

Stop met normaal te willen zijn. Dat hoorde ik lang geleden voor het eerst. Sindsdien werd het een soort refrein dat nu en dan mijn denken overheerst. Ook al spreek ik dezelfde taal en leef ik een gelijkaardig leven, toch stel ik vast dat ik verdwaal in dingen die anderen voldoening geven. Ik meen veel te begrijpen van wat anderen niet zien, terwijl ik nooit begrijp waaraan ik zoveel vriendelijkheid én onverschilligheid verdien. Welke plaats ik in een hoofd of een hart van anderen betrek, is veruit mijn meest onoverkomelijke, levenslange blinde vlek. Mensen komen en mensen gaan. Dat laatste zonder conflicten vaak, maar met de stille, duidelijke boodschap: geen belangrijke rol in mijn bestaan. Ik ben steevast een bezoeker die alom welkom wordt geheten, maar hoe je dan moet zorgen dat je ook kan blijven, dat heb ik dus nooit geweten. Misschien ben ik gewoon te weinig uitgesproken, teveel van alles en te weinig van iets, zodat verbintenissen weer snel worden afgebroken wanneer blijkt dat ik geen antwoorden op behoeftes bied. Ik schiet voortdurend en overal tekort en dat ligt ook helemaal aan mij, maar waar het mij juist aan schort daar raak ik helaas na al die jaren nog steeds niet bij. 

Post voor niemand 39

Het is weer van den hoge druk en dat op elk gebied. Met een overvloed aan zuchtjes en wind die nauwelijks verlossing biedt. De hersenen raken overhit en zweet breekt uit de huid. Zoveel dat nog te wachten zit voordat de schoolpoort sluit. Er worden schaduwen geworpen en dromen leeggemaakt, er worden verwachtingen opgeworpen waar niet iedereen over raakt. Er valt regen uit de ogen als een onweer in de nacht. Er wordt tegen het spiegelbeeld gelogen over een falen dat men sowieso verwacht. Er wordt aarzelend in de zon getreden, wijsheid geschonken voordat ze verdampt. Er wordt getwijfeld zonder reden en lakse luiheid met overmoed bekampt. Er wordt gesnakt naar een later waarin de hoge druk verstomt en vrije tijd als regenwater plotsklaps uit de hemel gevallen komt. Maar voorlopig lokt het blauw van nog onbereikbaar hoog en staan de dagen die om minder vragen toch nog heel eventjes droog. 

Post voor niemand 38

 Op het eerste zicht lijkt het alsof ze er niet hoort, de ‘n’ als tweede letter in een woord. Ze zorgt namelijk voor een soort kneepje in de neus, maar net daardoor is ze exact de juiste keus. Bij fnuiken voel je in je gelaat het schoentje knellen en wat gniffelen met je neus doet, hoef ik je vast niet te vertellen. Bij het knarsen van de tanden heb je graag die ‘n’ voor handen en het geluid van knerpend grind maakt ook maar luttele gezichten open en blijgezind. Soms laat de ‘n’ eerst even een noodzakelijke pauze vallen om daarna net extra hard te kunnen knetteren of feestelijk te knallen. En alleen al bij het uitspreken van het woordje snijden, voel ik bij de n een scherpe pijn naar binnen glijden. Van knoestige knollen ga ik snotteren maar nasaal snateren doe ik gelukkig nooit. En een knie kan wel eens knakken als ze niet in de juiste richting wordt geplooid. Ja, die ‘n’ als tweede letter dat doet altijd iets wonderlijks met het neusje en wie dit niet aanvoelt, verklaar ik op taalgebied bij deze tot een knorrig kneusje.

Post voor niemand 37

Ik hou van jonge mensen. Ze zijn zo heerlijk vol belofte. Zowel de van nature oprechten als de ietwat stuurse onbeschoften. De toekomst is nabij, maar nam nog geen besluit. Hun zomer moet nog komen, de wind kan nog alle kanten uit. Zoveel potentieel. Zoveel dat er hen wacht. Ze worden klaargestoomd voor een wereld die nu nog niet is bedacht.

Ik hou van oude mensen. Die weten wat ze willen. Met kleinmenselijke wensen en de wijsheid om tanende honger toch zinvol te kunnen stillen. Ik hou van oude mensen met vrede in hun denken, die de dagen bewust begroeten en wat nog goed is aandacht schenken. Ik hou van die oude mensen die jonge laten zien, dat het leven draait om je eigen weg te vinden. Want wie dat leert, scoort de enige belangrijke tien op tien. 

Post voor niemand 36

Ik heb geen vader en hij leeft nog. Een verbale pantoffelheld, een zelfgekozen underdog. Ooit was hij in het stopcontact de stekker, de achteloze verwekker, de noodzakelijk vonk. Maar daarna was vaderschap niet direct datgene waarin hij uitblonk. Natuurlijk heeft hij talenten, anders raak je niet aan de nodige centen. Zo is zijn talenkennis veel uitgebreider dan die van mij. Maar op de momenten dat je een vader nog hebt, vond je hem zelden aan je zij. Was het niet kunnen? Was het niet willen? Was het niet kunnen willen, omdat hij vooral eerst de eigen noden node moest stillen? Het zijn vragen die leven maar soms geen antwoorden verdragen. Gelukkig zie ik ondertussen hoe broer en zussen desondanks ook de weg wel wisten te vinden richting geluk en teerbeminden. Hoe ze wel fantastische ouders zijn al was het goede voorbeeld op vadervlak verwaarloosbaar klein. Soms denk ik dan ook: misschien, heb ik net als hij, gewoon veel geluk met mijn kinderen, los van wat ik verdien. Maar wat er ook van zij, vier vandaag de goede vaders, maak ze met je liefde blij. Zelf gedenk ik vandaag mijn lang overleden grootvader, want hij vadert wel nog steeds in mij.

Post voor niemand 35

Het ritselt in de bomen, het zomert in m'n hoofd. Het blauw ver daarboven wil met heel haar wezen dat in haar zorgeloosheid wordt geloofd. Ik kijk hier beneden tevreden in het rond en proef de gulzige zuidenwind als een verlangen in mijn mond. Ik denk aan zachte dijen en zweet dat parelt op de huid. Ik herinner me vaag een smelten en een snikkend oergeluid. Ik weet dat ze bestaat, de liefde zoals verbeeld. Het is een zonnige dageraad die blindeman met je speelt. Ze ruist in je bloed en fluistert in je oor. Ze zet alles in beweging en gaat er spottend met je hart van door. Ze schenkt je het allerhoogste en de bijhorende val. En dan iets onbestemds dat je achtervolgen zal. Een ritsel in de bomen, een blauw dat aan je trekt. Een zachte zomerbries die een lang verzwegen hunker schurend, maar ook zo welkom, weer tot leven wekt. 

Post voor niemand 34

 Ze moesten voor Nederlands met vier éénzelfde boek lezen en dat ze dat ook effectief gedaan hadden, hebben ze overtuigend bewezen. Het verhaal betrof een gijzeling die een groep klasgenoten onderging bij één van de jongeren thuis. En nu zaten drie van hen zogezegd in een talkshow op de buis. Eén leerling speelde de vlotte presentator met steekkaartjes in de hand, de drie andere leerlingen speelden drie personages die door de gijzeling hun zorgeloze jeugd zagen gestrand. Vraag na vraag en gepast traag werd het verhaal naverteld. Over wat er juist gebeurd was en het bijhorende geweld. Hun inleving was verbazingwekkend om te zien. En ook hun opbouw van de spanning neigde naar een tien. Maar dan moest het hoogtepunt nog komen. Plots riep een van hen heel luid en angstig door de klas. Ze zag zogezegd een meisje met een gele jas dat er helemaal niet was. Er trok een huivering door ons allemaal, dit was theaterkunst van hoog niveau in een eenvoudig klaslokaal. Er bewogen tranen in haar ogen, er sprak wanhoop uit haar blik. Van pure methodacting had deze leerling duidelijk geen schrik. Zelf hoefde ik daarna geen toneel te spelen en kon hen onder de indruk meedelen dat ze met glans waren geslaagd. Soms, heel soms, doen ze veel straffer dan eigenlijk van hen werd gevraagd.

Post voor niemand 33

Een schooljaar is niet lang genoeg, eigenlijk is het maar even. Het voelt sowieso aan als te vroeg om hen alweer af te moeten geven. Eerst werken ze een tijdje op je zenuwen en doen ogenschijnlijk niet wat je vraagt. Het lijkt alsof ze louter gericht zijn op alles wat het leerproces vertraagt. Maar langzaam leer je hen kennen en wennen ze ook aan jou. En ja, het blijven pubers en ze doen al graag eens flauw, maar ze schudden net zo goed de heerlijkste reacties uit hun mouw. Het is een dagelijks spel van geven en nemen, het nodige respect verlenen en vooral leren open zijn naar elkaar. Met het verstrijken van de weken, de maanden, het jaar ontstaat er zelfs met de grootste zeveraar zoiets als een waardevolle band. En dan, ja pas dan, wordt het echt interessant. Dan ontstaat er een vertrouwen om het echte leren op te bouwen. Dan leer je waar te duwen en waar los te laten, welke wegen je best kan schuwen en waarover je juist moet praten. Leren wordt floreren eens die basis is gelegd. Ik heb elk van hen zo leren waarderen en ik heb hen dat vandaag ook gezegd. Nu hebben ze nog examens en dan zijn ze even vrij. Daarna zetten ze hun weg voort maar helaas dus niet langer meer met mij. 

Post voor niemand 32

Zoals ik haar daar zie staan denk ik aan een pelikaan die volgens een oude fabel de eigen borst openhaalt. Iets in haar hoofd heeft bepaald dat ze offers moet maken, dat ze haar eigen geluk moet verzaken en eerder moet barsten dan buigen. Alles rondom valt in duigen als zou blijken dat datgene waarvoor alles moet wijken op drijfzand is gebouwd. Want welbeschouwd wil ze maar één ding: haar ouders fier maken door te bewijzen dat ze slim is, maar hiervoor vindt ze nergens bevestiging. Ze werkt hard en voelt zich meer. Ze zet zich openlijk apart en kijkt meewarig op de anderen neer. Ze kiest ervoor alleen te staan en wil desnoods ten onder gaan als haar waan van superioriteit niet tot de gewenste successen leidt.  Ze is niet slim, ze is niet dom, alleen over haar weg naar geluk oogt haar denken krom. Ze wil zijn wie ze niet is en loopt zo helemaal vast. Breekbaar en trots als een porseleinen pop die denkt te kunnen leven in een glazen kast.