Ik heb geen vader en hij leeft nog. Een verbale pantoffelheld, een zelfgekozen underdog. Ooit was hij in het stopcontact de stekker, de achteloze verwekker, de noodzakelijk vonk. Maar daarna was vaderschap niet direct datgene waarin hij uitblonk. Natuurlijk heeft hij talenten, anders raak je niet aan de nodige centen. Zo is zijn talenkennis veel uitgebreider dan die van mij. Maar op de momenten dat je een vader nog hebt, vond je hem zelden aan je zij. Was het niet kunnen? Was het niet willen? Was het niet kunnen willen, omdat hij vooral eerst de eigen noden node moest stillen? Het zijn vragen die leven maar soms geen antwoorden verdragen. Gelukkig zie ik ondertussen hoe broer en zussen desondanks ook de weg wel wisten te vinden richting geluk en teerbeminden. Hoe ze wel fantastische ouders zijn al was het goede voorbeeld op vadervlak verwaarloosbaar klein. Soms denk ik dan ook: misschien, heb ik net als hij, gewoon veel geluk met mijn kinderen, los van wat ik verdien. Maar wat er ook van zij, vier vandaag de goede vaders, maak ze met je liefde blij. Zelf gedenk ik vandaag mijn lang overleden grootvader, want hij vadert wel nog steeds in mij.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten