Een schooljaar is niet lang genoeg, eigenlijk is het maar even. Het voelt sowieso aan als te vroeg om hen alweer af te moeten geven. Eerst werken ze een tijdje op je zenuwen en doen ogenschijnlijk niet wat je vraagt. Het lijkt alsof ze louter gericht zijn op alles wat het leerproces vertraagt. Maar langzaam leer je hen kennen en wennen ze ook aan jou. En ja, het blijven pubers en ze doen al graag eens flauw, maar ze schudden net zo goed de heerlijkste reacties uit hun mouw. Het is een dagelijks spel van geven en nemen, het nodige respect verlenen en vooral leren open zijn naar elkaar. Met het verstrijken van de weken, de maanden, het jaar ontstaat er zelfs met de grootste zeveraar zoiets als een waardevolle band. En dan, ja pas dan, wordt het echt interessant. Dan ontstaat er een vertrouwen om het echte leren op te bouwen. Dan leer je waar te duwen en waar los te laten, welke wegen je best kan schuwen en waarover je juist moet praten. Leren wordt floreren eens die basis is gelegd. Ik heb elk van hen zo leren waarderen en ik heb hen dat vandaag ook gezegd. Nu hebben ze nog examens en dan zijn ze even vrij. Daarna zetten ze hun weg voort maar helaas dus niet langer meer met mij.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten