Zoals ik haar daar zie staan denk ik aan een pelikaan die volgens een oude fabel de eigen borst openhaalt. Iets in haar hoofd heeft bepaald dat ze offers moet maken, dat ze haar eigen geluk moet verzaken en eerder moet barsten dan buigen. Alles rondom valt in duigen als zou blijken dat datgene waarvoor alles moet wijken op drijfzand is gebouwd. Want welbeschouwd wil ze maar één ding: haar ouders fier maken door te bewijzen dat ze slim is, maar hiervoor vindt ze nergens bevestiging. Ze werkt hard en voelt zich meer. Ze zet zich openlijk apart en kijkt meewarig op de anderen neer. Ze kiest ervoor alleen te staan en wil desnoods ten onder gaan als haar waan van superioriteit niet tot de gewenste successen leidt. Ze is niet slim, ze is niet dom, alleen over haar weg naar geluk oogt haar denken krom. Ze wil zijn wie ze niet is en loopt zo helemaal vast. Breekbaar en trots als een porseleinen pop die denkt te kunnen leven in een glazen kast.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten