Achter haar is haar feestje bezig. Maar zij zit afwezig
langs de waterkant en luistert naar de wind. Volwassen voelt ze zich nog niet
maar ook niet langer kind. Halfwassen dan misschien. Ze voelt vooral de uitersten
zoals menig meisje van 16. In het water voor haar wast de maan en volgen de
golven het ritme van de muziek. De sterren die erbij komen staan maken haar
lichtjes melancholiek. Ze heeft alles om gelukkig te zijn, meer dan het hart
begeert. Maar ze weet ondertussen dat je kinderlijk gelukkig zijn ergens onderweg
verleert. Een wolk drijft voor de maan en de wind neemt toe in kracht. Ze
staart naar de haartjes op haar arm en hoort plots heel zacht de stem van hem
die ze zo mist. Van wie het lot heeft beslist dat ze voortaan zonder hem moet gaan.
In de boom tegenover zit een vogel die haar
aankijkt en zwijgt, maar net daarom al haar aandacht krijgt. De vogel schudt
het kopje alsof het wil zeggen waarom stop je? Waarom stop je met vieren? Missen is gewoon één
van de manieren waarop het leven wil zeggen, dat wat je liefhebt altijd zal
blijven, ook al valt dat niet uit te leggen. Het vogeltje vliegt op en de wolk schuift bij
de maan vandaan. Ze voelt de sterren als
feestlichtjes in haar aangaan en ze lacht. Zestien is vaak bittersweet, maar
vooral veel rijker dan gedacht.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten