Ach, Margrietje, de rozen zullen bloeien, ook al ben jij er
niet meer. Dat hoorde ik de eerste keer de dag dat hij er niet meer was. Het was een kras die diep naar binnen sneed, die
deze achtjarige zachtjes huilen deed en vulde met een gevoel waarvan hij nooit genas.
De rozen bloeien immers voort alsof ze zijn woorden hebben gehoord en doen wat
hij verlangt. Maar zijn stem werd stil gesmoord door een dood die cynisch vangt
al wie hem het meest bekoord. Later ging ook hij weg om wie we niet hoefden te
huilen, want hij was niet echt weg moest je weten. Zo gingen velen van hen en
ik kan hen niet vergeten. Ze zongen over heengaan en gingen veel te vroeg.
Zeker die ene die struikelde en viel met nog een heel leven voor de boeg. Ook hoor
hun stemmen nog zinderen, maar soms is dat niet genoeg.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten