Het was amechtig proberen, het was node leren in levende lijve. Het was kijven en verliezen. Kiezen voor straffen en als tandeloze honden blaffen omdat onmacht de macht greep. Het was nood hebben aan een streep, een grens waarbij de volwassen mens het koppige kind weer in de gewenste mal probeerde te krijgen. Het was dreigen om zelf niet dreigen kopje onder te gaan. Het was willen laten luisteren zonder gehoor te geven aan het woordeloos brullend verzet van je kind. In de gang op de mat want papa was de kuren zat. Met een air van autoritair hoopte hij het weerbarstige wezen weer in het gareel te dwingen. Maar het bleek vooral de snelste weg naar angstige herinneringen waarover ze nu, jaren later, soms nog levendig praten. Het was zo hard de mist in gaan, maar toen niets in de gaten. Het was leren in levende lijve van lessen waarvan je nooit had vermoed dat ze die ooit weer onder je neus zouden wrijven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten