Haar tranen vloeien. De druppel te veel. Rondom twee reddingsboeien, maar ik neem niet deel. Kijkend voel ik me ontoereikend om het verdriet te stelpen. Om te helpen het hart te luchten, de ramen van haar gemoed open te gooien en wat wijsheden te strooien als zandzakjes tegen de zondvloed. Ik voel hoe ik niet opsta om haar tegemoet te gaan, hoe mijn armen zich niet rond haar slaan en hoe ik betrokken afzijdig blijf. Mijn lijf is te knokig om tegen te schuilen, om het huilen te smoren dat elders is geboren en waar ik bang voor ben om mee in te worden gesleurd. In mij treurt een kind dat al mijn aarzelen onvergeeflijk vindt. Krampachtig glimlach ik begripvol in de hoop dat zij het ziet en zo alsnog zou voelen dat ik geef om haar verdriet. Dat doet ze niet. Het voelt daarna nog lang alsof ik tegenover haar en mezelf tekortschiet.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten