Het is in het zuidelijke Torgny dat ik jou in volle glorie zie. De zon hangt al wat lager maar schittert in je blik. Kleinkinderen hollen af en aan en zijn helemaal in hun schik. De vruchten van je arbeid vallen overvloedig in hun mand. Ze eten als losgelaten lammetjes uit jouw gulle hand. Boontjes voor prinsessen en worteltjes om te stoven. Voor hen geen rode bessen, zo zuur, het valt amper te geloven. Maar de aardbeien glijden binnen, het sap druipt van hun kinnen, het blijkt alweer de snelste weg om een kinderhart te winnen. Je toont hen daar de waarde van wroeten in de aarde en hoe het jou verbindt met alles en iedereen die jij belangrijk vindt. Binnen kookt een man met liefde wat jij hebt geteeld terwijl de avondbries schaamteloos met jouw eerste grijze haren speelt. Dichter bij geluk zag ik jou nimmer komen. Dit is eindelijk de bevredigende eenvoud waarvan je altijd had zitten dromen. We zetten ons aan tafel met een glaasje zoete, witte wijn. We zwijgen, zien elkaar en durven openlijk tevreden zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten