Het was in de overgangsjaren naar volwassen, vaste plooien slopen binnen en het kind in mij werd verzocht op te krassen zodat het echte leven kon beginnen. Met de schouders halfstok en een diploma drama in de hand was ik terug in Leuven aanbeland en zocht zonder dralen nieuwe wegen om te verdwalen. En voor het gemak ook onderdak. Zo ging ik dus in zee met de uitbater van het Commercecafé, verbond me voor een jaar met hem en in één ruk door met de vrouw die ik nu als de moeder van mijn kinderen ken. Want het was daarboven op het einde van de gang dat een jonge vrouw met hoge zelfstandigheidsdrang mij bij de hand nam en zei: jij wordt van mij. Samen keken we naar Schalkse Ruiters, de opgaande zon en het standbeeld van de luchtballon. Het is daar en toen dat al het verdere begon. De liefde, waaruit de kinderen later zijn verrezen, laat zich nog altijd in de vele achtergelaten kattenbelletjes lezen. Het was mijn kompas dat jarenlang richtinggevend was en mij tijdelijk van mijn eeuwige rusteloosheid genas. Ondertussen zijn niet alle ruiters nog zo schalks en is de luchtballon naar elders gevlogen, hebben andere dingen doorgewogen en is een vaste plooi gladgestreken. Het toeval maakt rare capriolen waarop een mens nooit raakt uitgekeken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten