De lakens zijn gewassen. Het huis is onverhoeds gepoetst. Meestal ben ik tegen stof niet opgewassen, maar uit verveling groeit soms wel degelijk iets goeds. Alles lijkt op orde, alles lijkt kant-en-klaar, de afgewassen borden druipen netjes naast elkaar. De ramen staan wagenwijd open, de lente maakt kabaal, een zwarte kat komt langs geslopen en de bomen zijn niet langer kaal. Uit de radio, uit de speakers dartelen 1001 klassiekers als vislijnen naar een verleden waar ze toen ook al zalfden op de pijn die werd geleden. Boven wachten de bedden op zij die me keer op keer uit de eenzaamheid redden. Maar de kamers zijn eigenlijk te leeg, te klein, te ongeleefd om de hunne te kunnen zijn. Ik heb moeten leren hoe ze hier prima kunnen logeren, voor even, maar niet om echt te leven of om hen die plek tot blijven te geven. Toch weten zij de deur altijd open. Er staat welkom op de mat. Die ik ooit van hen nog voor vaderdag heb gehad. Denkend aan hen maak ik nu ook grote kuis in mijn gemoed. Drie zo’n kinderen, da’s nooit te weinig. Da’s levenslange overvloed.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten