Post voor niemand 7

Terwijl God hierboven de oven alvast voorverwarmt op 90 graden Fahrenheit neem ik mijn tijd en de digitale krant uit haar mand. In Beiroet slaan honderdduizenden zich het roet uit de kleren en  ruimen er wat er aan hoop en leven aan diggelen is geslagen nadat een hele wijk de lucht is in gevlogen. Andermans oorlogen slaan hier keer op keer de veerkracht neer. In ons eigen favoriete slagveld aan de Noordzee wachten we ondertussen gedwee op hoe corona en hitte zullen golven en huilen zachtjes met de weergekeerde wolven mee. Dit merkwaardige volk van brave zich schikkers en verdomde vertikkers scheurt lachend de blaadjes van de Druivelaar en telt de dagen die partijbonzen en ego’s nu al vechten om de knikkers. Het virus knabbelt ondertussen de steunpilaren van de economie op, stuurt steeds meer mensen naar de dop en laat bedrijven zichzelf failliet uit het handelsregister schrijven. Maar geen haast, als je inkomen als politieker verzekerd is, kan je gerust lang wachten tot de wind voor jou gunstig blaast. In Polen waar onverholen de vrouwenrechten bij het huisvuil worden gezet zijn de renners weer even aan zet. Te lang opgesloten geweest deed een sprinter er de deur toe voor een ander, ook een Nederlander, zodat die over de dranghekken schoot en een directe dood slechts op een haar na miste terwijl hij een andere man mee richting ziekenhuis griste. Groene wegen hebben er gisteren een zwart randje gekregen. Buiten stijgt de temperatuur nu uur na uur  en smelt de aandacht voor het opwarmend klimaat verder weg. Schaduwen groeien terwijl ik de digitale krant weer in haar mand leg. Een hete herfst is al onderweg.