Allerzielen

Allerzielen is wat het is, een feestdag van gemis, van al wie en al wat wenselijk was en nu niet meer is. Het is stilstaan, een teruggaan in de tijd met hen die zijn heengegaan zonder of net na een zware strijd. Het is hun beeld oproepen dat jaar na jaar ongevraagd verder vervaagt onder het snoepen van een pannenkoek die levenslang de geur van zoete heimwee in zich draagt. Het is zoeken in de grijze herfstlucht naar een teken dat iets van hun aanwezigheid op deze aarde nog niet volledig is geweken. Het is wat het is, maar alras minder dan wat het was. De wereld die we samen deelden laat zich steeds moeilijker verbeelden. Die wereld is gekanteld, ontmanteld en van zijn traagheid ontdaan. De snelheid waarmee we stappen overslaan daarover zou ik graag met jullie nog eens in gesprek gaan. Eén dag per jaar, op Allerzielen zeg maar, wil ik jullie stemmen even horen die verhalen over het normaal voor dat ik was geboren. Over de rode draad die zich als armen om jullie tijd en de mijne slaat. Of gewoon om het kind in mij te sussen met het idee dat we eigenlijk altijd dood zijn en het leven slechts een pauze is daartussen. Dan zien we elkaar ooit terug, niet vlug maar na verloop van tijd voor altijd. Keuvelen we over welke menselijke wanen zullen sneuvelen en welke er zijn voor de eeuwigheid. En die schrijven we dan in dikke boeken. Zoals Allerzielen vier je met familie en bovenal met pannenkoeken!