Dat was het dan

Dat was het dan. Met die vier woorden beëindigde daarstraks de winkeljuffrouw luidop haar werkdag. Maar het had evengoed een relatie van twintig jaar kunnen zijn. De woorden bleven ergens in mij hangen. De toon waarmee ze waren uitgesproken en wat ze in die volgorde uitdrukten, leken een gevoel te vatten waar ik al lang mee zit. En plots wist ik het. De vier woorden vatten perfect samen waar de mensheid anno nu lijkt te zijn beland. Bij dat was het dan. Geen uiting van vreugde of teleurstelling, opluchting of vrees. Louter de vaststelling dat hoop in de blauwe zak bij het huisvuil mag gezet worden. Omdat ook juiste recyclage er eigenlijk niet meer toe doet. We hebben als mensheid keuzes gemaakt. En als je de weg ziet die we afgelegd hebben van Altamira tot nu, dan zaten er daar er paar geniaal goede bij. We hebben er ook desastreuze gemaakt, maar lange tijd geen die onomkeerbaar waren. Tot we driekwart eeuw geleden moesten kiezen tussen leven met iets meer luxe maar veel meer vrije tijd en meer rechtvaardigheid wereldwijd of leven in groteske luxe en even hard blijven werken en nog meer ongelijkheid wereldwijd. De technologische vooruitgang had die keuze namelijk mogelijk gemaakt. Tot daar het goede nieuws. Dat we voluit werden verleid om voor het tweede te kiezen, blijkt achteraf (maar dat is altijd makkelijk praten) het minder goede nieuws te zijn. Maar mensen blijven nu eenmaal dieren en niet gemaakt om achteruit te lopen. Dus wandelen we voort op die ingeslagen weg. En biedt die op den duur geen vluchtwegen meer, tja, dat is dan brute pech. En zo zie ik heel veel mensen leven naar het adagium ‘Dat was het dan’. De geschiedenis van de mens loopt richting einde en we maken er dan maar gewoon het beste van. Niet erg. Gewoon dat was het dan.